Annemarie Nunnerley

Hier waar ek nou sit, hoef ek net my kop op te tel, dan kyk ek uit oor die baai van Jacobsbaai. Die see maak sterspikkels en die rotse blink nat. Gisteraand met slapenstyd hang die reuk van see en vis in die lug, tot binne in my drome.

Vanoggend ligdag is ek uit en af see toe. Die seelug is soos ‘n dwelm op sy eie. Netnou-netnou gaan ons visvang, net eers gou eet.

Maar ek het ook iets anders raakgeloop wat nie kan wag nie. Ek het na verskillende spellings van my naam gesoek en toe vind ek hierdie:

Die GEDIGTE VAN ANNEMARIE NUNNERLEY

Dit het my binne geslaan. ‘n Hand het om my hart gevou en gedruk en gedruk tot ek voel my asem raak weg. Ek het haar mooi gevra of ek asseblief haar een gedig hier kan plaas en sy het goedgunstiglik ingestem. Ek het die vrymoedigheid geneem en twee hier onder geplaas, omdat die tweede een my depressie weerspieel as dit winter is.

Enigiemand wat ‘n liefde vir woorde het, wat ‘n verhouding met taal het, MOET haar gedigte gaan lees!

Dankie Annemarie! Moet NOOIT ophou skryf nie.

Mishandeling van vrouens en kinders is die euwel van ons tyd. Hierdie gedig bekyk die onderwerp deur ‘n kind se oë.

UURGLAS

Dis Vrydag, Dis vyfuur

die hekkie het geskree

Kruip weg…..! kruip weg…..!

onder die bed of in die tuin

Die donkerman is tuis

Dronk woorde en sleep spore

spat op klein oortjies

diep…. diep onder die bed

Sy daar in die kombuis

met haar boggel skouers

haar askiestog maniere

besig haar met oorskiet

van ‘n week verby…..

Niks maak meer saak nie

laas Vrydag se kneuskolle

lê borrie vlekke op haar wang

‘n Noodkreet verdwyn

saam met ‘n sirene in die nag

honger magie, toe ogies kruip weg

in ‘n plas onder die bed

Onheil, ‘n swanger storm in die huis

‘n Pot val op die vloer

geklap van die stoof

Vrydag is ampetjies, ampertjies verby

Dis Maandag, dis tweeuur

dis welsyn-tannie-dag

Een maal elke week

kom poppe bymekaar

om die geel plastiek tafel

Drie stom poppe

vertel geheime…………..

donkerman geheime op die tafel

Laplywe drink en vloek

laplywe skop en slaan

een met ‘n verband, nes ek

‘n ander dra die lap glimlag

van my ma

Die donkerman pop is dronk

sy wilde, makabere dans is klaar

nes Pa……………

Daar’s ‘n nat kol op die tafel

die Ek -pop het sy broek gepee

of is dit bloed van die laaste pak slae?

Nee….!  Nee….! Dis net poppe wat speel

Ek is mos nie daar nie!

Poppe kan nie voel nie

Poppe kan nie bloei nie

Poppe kan ook nie vertel nie

Drie poppe in die kas

Nog’n week is deur die glas…….

               Annemarie Nunnerley

Annemarie skryf ook:

Daai ou satanskind Depressie kom kuier so nou en dan vir almal……………….. Kontak my gerus en vertel my hoe ‘cope’ ‘n mens as alles te veel raak en jy sit in jou grot met jou seerkry kombersie styf om jou.

VENSTERS VAN MY SIEL

Die reën val teen die ruite

Dis net ek hier binne

Met ‘n glasie cabernet

en ‘n kaggelvuur alleen

….om die koue te verdryf

Opgekrul in die vlammegloed

hier waar niks en niemand kan kwets

en seer nie langer saak maak

verduur ek vals akoorde

van ‘n veraf silwer fluit

wat smeek,  wat roep… en huil

Agter die vensters van my siel

is ‘n mens.. opgesluit in mure van glas

wat net ek kan verbrokkel

     - as ek wou -

Fladderende vlerke van beskerm engele

hou die vuur aan die brand

en strooi vergeelde drome

om my rond

Flikkerende swart skadus

bring vrees…. vir wat kan word

van die mens agter die vensters

Met blink gewasde luike

groet ek die grou van ‘n nuwe dag

winkend daar buite

Met verwondering sien ek

‘n krakie in die muur……

Stadig…. huiwerend,

ontvou die embrio van my menswees

Hunkerend…. versigtig,

om weer eens deel te word

van die wêreld anderkant

die vensters van my siel

                   Annemarie Nunnerley